نبودن و آرامش

آرامش بعد از جدایی؛ شاید نبودن بده:

پارادوکس «آرامشِ غیبت» در روان‌شناسی روابط شناخته شده است: وقتی محرکِ مبهم و کشمکش‌زا حذف می‌شود، کورتیزول پایین می‌آید و سیستم پاداش مغز بازتنظیم می‌شود؛ بنابراین نبودن می‌تواند شبیه درمان عمل کند. در ادبیات فارسی هم سایهٔ نبودن اغلب روشن‌تر از حضور است. چرا نبودن گاهی از بودن صادقانه‌تر است؟

راهکار:

این جمله یک پارادوکس عاشقانه را فریاد می‌زند: آرامش می‌تواند نه از حضور، بلکه از حذفِ تنشی بی‌نام بیاید. می‌توانی ادامه‌اش را این‌طور ببافی: «آرامشی که نبودنم به تو داد، همان سکوتی بود که بودنم از من گرفت.»