دلتنگتر میشوی وقتی اسمم در شهر نباشد:
مغز برای ناتمامها ارزش بیشتری قائل است؛ «اثر زایگارنیک» میگوید کارهای ناتمام و فقدانهای مبهم، بیشتر از خاطرات کامل در ذهن میمانند. نبودِ نامِ یک نفر در شهر، یک مدارِ ناتمام در حافظه میسازد؛ برای همین ذهنش مدام در کوچهها دنبال تو میگردد. آیا دلتنگی برای «نام» است یا برای «حضور»؟
راهکار:
این جمله را از نگاه او بخوان: دلتنگی همیشه برای حضورِ ذهنیِ ماست، نه حضورِ واقعی. شاید وقتی اسمت از شهر حذف شود، او نه به تو، که به غیابِ تو عادت میکند؛ و این یعنی تو دیگر یک خاطرهای، نه یک واقعیت.