نبودن کسی که رفته

جای خالی آدم‌ها؛ چرا نبودنشان باقی می‌ماند؟:

در روان‌شناسی، «غم غیبت» فقط یک احساس نیست؛ مغز برای غایب‌ها نقشه‌های پیش‌بینی می‌سازد و نبودنِ ناگهانی، آن نقشه را بی‌استفاده رها می‌کند. این خطای پیش‌بینی همان سنگینیِ آشنایی است که در اتاق خالی حس می‌شود. حتی در فیزیک، مفهوم «فضای خالی» هرگز خالی نیست؛ پر از میدان‌ها و ردهای انرژی است.

راهکار:

شاید آنچه باقی می‌ماند خودِ نبودن نیست؛ بلکه ردِ عصبی همان آدم در مدار ذهن ماست. به همین دلیل، گاهی یک عطر یا یک صدا ناگهان غیبت را دوباره زنده می‌کند.