نبودن کسی که دوستش دارم

روز پنجم نبودنت؛ وقتی غیبت، قابل شمارش می‌شود:

مغز آدم وقتی کسی را از دست می‌دهد، همان مدارهای درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ مطالعه‌ی آیزنبرگر نشان داده طرد اجتماعی در قشر سینگولیت پیشین و اینسولا همان سیگنالی را تولید می‌کند که سوختگی درجه‌ی دو ایجاد می‌کند. به همین دلیل «روز پنجم نبودنت» از نظر مغز یک سندرم ترک واقعی است، نه فقط شعر. آیا پس از پنج روز، مغز شروع به بازسازی نقشه‌ی عاطفی می‌کند؟

راهکار:

متن در حال شمارشِ روزهای فقدان است، نه شمردنِ خود روزها. «پنجم» به جای تقویم، شدتِ حضورِ غیبت را نشان می‌دهد؛ هرچه عدد بالاتر می‌رود، نبودن ملموس‌تر می‌شود. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که غم، تبدیل به آینه می‌شود.