جای خالی همیشگی: نبودن از حاضران زیباتر است:
پدیدهای در روانشناسی به نام «ایدهآلسازی پس از فقدان» وجود دارد: مغز انسان برای کاهش درد حسرت، خودبهخود نقصهای فرد غایب را محو و ویژگیهای مثبتش را پررنگتر میکند. به همین دلیل است که «نبودن» در خاطر ما اغلب شکوهمندتر از «بودن» واقعی مینشیند — یک سپر دفاعی تکاملی. آیا این مکانیسم به بهبود ما کمک میکند یا در توهمی شیرین نگهمان میدارد؟
راهکار:
گاهی فقدان برای ذهن به بوم نقاشیای سفید تبدیل میشود که میتوانیم بینقصترین تصویر را از کسی که رفته روی آن ترسیم کنیم؛ تصویری که حتی حضور فیزیکیاش هرگز نمیتوانست اینقدر کامل و بیعیب باشد.