ارادت به اباعبدالله؛ نبوده، نیست و نخواهد بود:
در عرفان اسلامی، نفی گذشته و آینده و فشردهکردن عشق در یک «حالِ ابدی» به مفهوم «وقت» نزدیک است؛ صوفیه آن را لحظهای میدانند که سالک از قید زمان بیرون میآید. از منظر روانشناسی شناختی نیز عبارات سهزمانیِ قطعی، نوعی «تثبیت شناختی» ایجاد میکنند که شدت هیجان را از حافظه رویدادی به حافظه معنایی منتقل میکند؛ به همین دلیل چنین جملاتی در فرهنگها ماندگار میشوند. در تاریخ کربلا، این جنس ارادت بیقید، قرنهاست بهعنوان یک «قرارداد هویتی» عمل کرده است.
راهکار:
این جمله با حذف زمان، عشق را از یک احساس گذرا به یک اصل ثابت تبدیل میکند؛ انگار نهفقط امروز، که کل هستیِ گوینده بر مدار آن میچرخد. از این زاویه، متن شما یک سوگندنامه عاطفی-اعتقادی است، نه صرفاً دلنوشته.