وقتی ماه از نبود یار میپرسد؛ شعر دلتنگی عاشقانه:
در عصبشناسی عشق، دلتنگی فقط خیال نیست: تصویر معشوق همان مدار پاداش مغز (VTA و هسته اکومبنس) را فعال میکند که در حضورش؛ پس ذهن جای خالی را با خاطره پر میکند. ماه هم هر شب فقط بخشی از خود را نشان میدهد، اما ما از زمین همیشه یک رویش را میبینیم. قیاس با ماه، قیاس با چیزی است که کامل به نظر میرسد ولی هرگز تمامش را نمیبینیم. کدام خاطره امشب جای ماه را گرفته؟
راهکار:
این بیت، ماه را به آینهی وجدان عاشق تبدیل میکند: سوال ماه در واقع سوال خود راوی از خویش است. زاویهی تازه این است که نبود آدمها را میتوان با چرخهی ماه خواند؛ هر شب چیزی کم و زیاد میشود، اما ماه هرگز از مدار خارج نمیشود. ادامهاش میتوانست این باشد: «ماه گفت: پس خودت را با من قیاس کن؛ من هم گاهی پنهانم، اما هنوز ماهم.»