نبود عدالت

جهانی محروم از عدالت:

پارادوکس عدالت: در بازی اولتیماتوم، افراد پیشنهاد ناعادلانه را حتی با از دست دادن پول رد می‌کنند؛ تصویربرداری مغزی نشان می‌دهد بی‌عدالتی همان مدارهای درد اجتماعی را فعال می‌کند. عدالت نه فقط قرارداد اجتماعی، بلکه پاسخ عصبی به تهدید همکاری است.

راهکار:

این جمله را می‌توان به یک پارادوکس تازه بسط داد: «جهانی محروم از عدالت، جهانی است که در آن سکوت را با صلح اشتباه می‌گیرند و مدارا را با بی‌تفاوتی.» اگر بخواهی ادامه‌اش را بنویسی، از یک خاطره کوچک بی‌عدالتی شروع کن و بعد به یک انتخاب منصفانه در همان روز برس؛ این ساختار شعر را از کلی‌گویی نجات می‌دهد.

جهانی خالی از عدالت؛ از نگاه فلسفه:

در نظریه «عدالت به مثابه انصاف» جان رالز، او از «حجاب جهل» استفاده می‌کند: اگر قرار بود قوانین جامعه را طراحی کنید، اما نمی‌دانستید در کجای آن متولد می‌شوید (ثروتمند، فقیر، مرد، زن و...)، چه قوانینی عادلانه می‌گذاشتید؟ این آزمایش فکری نشان می‌دهد بسیاری از نابرابری‌ها تنها بر اساس شانس مکانی و زمانی شکل می‌گیرند. آیا این «قرعه‌کشی تولد» بزرگترین بی‌عدالتی ذاتی نیست؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانید به آثار نویسندگانی مانند «آلبر کامو» در فلسفه پوچی یا «جان رالز» در نظریه عدالت نگاهی بیندازید تا ببینید متفکران بزرگ چگونه با این مفهوم کلنجار رفته‌اند.

تحمل زیبای درد در نبود عدالت:

عدالتی که از ما دور است؛ روایتی از بی‌عدالتی اجتماعی:

در روان‌شناسی اجتماعی، «خطای دنیای عادلانه» باعث می‌شود انسان‌ها حتی قربانیان بی‌عدالتی را مسئول بدانند؛ چون پذیرش بی‌نظمی امنیت روانی را می‌شکند. از طرفی مغز ما فاصلهٔ روانی را با فاصلهٔ فیزیکی اشتباه می‌گیرد؛ عدالتی که دور به نظر می‌رسد، انتزاعی می‌ماند و واکنش عاطفی کمتری برمی‌انگیزد.

راهکار:

عدالت شبیه افق است؛ هرچه به سمتش می‌روی، دور می‌ماند، اما همین حرکت، مختصات ما را تغییر می‌دهد.