معنی شعر «مو درآورد این زبان» و عشق به زیبایی طبیعی:
این بیت یک پارادوکس روانشناختی جذاب دارد: هرچه بیشتر تکرار میکنیم «نازنین»، آن کلمه از ارزش عاطفی خالی میشود (پدیده «محو شدن معنایی» در روانشناسی زبان). شاعر با درخواست چادر، درواقع میخواهد با حذف تزئینات، عشق را از سطح به عمق ببرد. جالب اینجاست که در تاریخ ایران، چادر نماد حجاب بوده اما اینجا نماد رهایی از تصنع است. آیا این تناقض عمدی شاعر نیست که عشق را در سادگی میجوید؟
راهکار:
این بیت زیبا را میتوان ادامه داد: مثلاً «تو همان نازنینی که بیآرایش هم، چشمها را خیره میکند». شاعر بهجای ظاهر، به جوهره عشق اشاره دارد.