ناز کردن دختر و ناز کشیدن پسر در رابطه عاشقانه:
در روانشناسی تکاملی، «ناز» یک آزمون کم‌هزینه برای سنجش تعهد است: تعلل عمدی در پاسخ، طرف مقابل را وادار می‌کند هزینه توجه را نشان دهد. در بسیاری از پرندگان، ماده با همین تعلل کیفیت جفت را می‌سنجد. اما اگر ناز از بازی به ابزار کنترل تبدیل شود، همان مکانیزم به فرسودگی دلبستگی می‌رسد. مرز ناز و کنترل کجاست؟
راهکار:
بازخوانی روان‌شناختی: «ناز» فقط زیبایی دخترانه نیست؛ نوعی مذاکره‌ی امن برای دریافت توجه است. در دلبستگی ایمن، ناز کردن با شفافیت همراه است و ناز کشیدن با مرزهای سالم، نه بی‌توجهی. اگر ناز به آزمون مکرر یا قهر تبدیل شود، از صمیمیت فاصله می‌گیرد. رابطه‌ی پایدار آن است که هر دو گاهی ناز کنند و گاهی ناز بکشند؛ نه نقش‌های ثابت.