نیاز به زخم: وقتی بیشتر از مرهم به درد احتیاج داری:
مغز انسان در شرایط استرس مزمن، دوپامین و نوراپینفرین رو همزمان ترشح میکنه. این ترکیب شیمیایی دقیقاً شبیه الگوی اعتیاد به مواد مخدره: فرد همزمان از منبع آزار لذت میبره و بهش وابسته میشه. پژوهشهای سال ۲۰۱۹ نشون داده که فعال شدن نواحی مغز در پاسخ به «رد عاطفی» با فعال شدن در پاسخ به ترک مواد محرک یکیه. پس این جمله نه عاشقانهست، نه فلسفی – بلکه نشونهٔ یه مدار عصبی گیر افتادهست. سوال اینجاست: آیا میشه بدون تغییر مدار، زخم رو مرهم دونست؟
راهکار:
این تناقض رو میشه با مفهوم «نظریه دلبستگی ناایمن» توضیح داد: گاهی مغز ما محرکهای استرسزا رو با عشق اشتباه میگیره و فرد رو معتاد به حضور شخصی میکنه که همزمان منبع درد و تسکینه. اگه این حس رو میشناسی، پیشنهاد میکنم یه بار واژههای «چرخه سوءاستفاده عاطفی» و «اعتیاد به رابطه» رو جستجو کنی تا الگو رو بهتر بشناسی.