وقتی کسی عمق غمت را نمی‌فهمد:
جالب است که مغز انسان در لحظات غم عمیق، دقیقاً همان مدارهای عصبی را فعال می‌کند که هنگام درد فیزیکی روشن می‌شوند. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده‌اند که دیدن عکس یک عزیز یا حتی بوییدن لباس او می‌تواند این مدارها را آرام کند. این یعنی نیاز تو به «بودنِ» او یک هوس نیست، یک مکانیسم بقای عاطفی است. سوالی که پیش می‌آید: آیا تا به حال این نیاز را مستقیماً و بدون ترس از قضاوت برای او توضیح داده‌ای؟
راهکار:
این متن از زاویهٔ نیاز نادیده گرفته شده به حضور فیزیکی دیگری برای آرامش می‌گوید. پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهد که «حضور هم‌دلانه» حتی بدون کلام، سطح کورتیزول را کاهش می‌دهد. شاید مخاطب واقعی این متن، خود نویسنده است: آیا می‌توانی همین نیاز را در لحظه‌های تنهایی با یک تمرین تنفسی یا نوشتن احساساتت پاسخ دهی؟