ناتوانی زبان در بیان غم

سوگ، خشم خاموش و ناتوانی زبان در داغ:

آیا می‌دانستید در مراسم سوگواری برخی فرهنگ‌های کهن، سوگواران مجبور به سکوت مطلق بودند تا «زبان مردگان» را بشنوند؟ پژوهش‌ها نشان می‌دهد سکوت اجباری در سوگ، پردازش خشم را در آمیگدال تشدید می‌کند. اینجا شاعر از «بی‌رحمی و خشم داغ» می‌گوید – دقیقاً همان مسیری که عصب‌شناسان تأیید می‌کنند: فقدان واژه‌های مناسب، خشم را در بدن زندانی می‌کند. آیا سکوت می‌تواند گاهی بلیغ‌تر از هر تسلیتی باشد؟

راهکار:

این متن به‌خوبی به ناتوانی زبان در برابر سوگ اشاره می‌کند. برای گسترش، می‌توان به این نکته افزود که پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند هنگام سوگ، ناحیه بروکا (مرکز تولید کلام) دچار اختلال موقت می‌شود؛ پس این «پرپر زدن برای کلمه‌ها» ریشه‌ای بیولوژیک دارد.