عشق منجی در ناتمامی زندگی از نگاه شمس لنگرودی:
از منظر عصبشناسی، عشق رمانتیک با ترشح دوپامین و اکسیتوسین همراه است که سیستم پاداش مغز را فعال میکند و حس «کامل شدن» را حتی در لحظات نقص و آشفتگی القا میکند. جالب اینجاست که این سازوکار شیمیایی باعث میشود مغز تضادها و خلأهای زندگی را موقتاً نادیده بگیرد؛ انگار که عشق، بیآنکه خلأ را پر کند، ادراک ما از آن را تغییر میدهد. آیا واقعاً عشق ناجی است، یا فقط آینهای که تصویری یکپارچه از تکههای پراکندهمان نشان میدهد؟
راهکار:
عشق را میتوان چون نیرویی درونزاد دید؛ نه منجیای که از بیرون میآید، بلکه جرقهای که در دلِ ناتمامی روشن میشود و به زندگی با همهٔ گسستهایش معنا میبخشد، مثل نغمهای که از سکوت زاده میشود.