ناشناس، لطفاً کویر نشو!:
کویرها یکسوم خشکی زمین را میپوشانند، اما برخلاف ظاهر بیجان، پوستههای زیستی میکروبی در آنها دههها بدون آب زنده میمانند، نیتروژن تثبیت میکنند و فرسایش را مهار میکنند. سوسکهای نامیب از مه صبحگاهی آب مینوشند. «کویر» نماد بیحاصلی نیست، که سازگاری با کمبودهاست. آیا ناشناسهای تاو هم میتوانند از کمبود هویت، باروری عاطفی بسازند؟
راهکار:
شاید «کویر» نه بیاحساسی، که پناهگاهی برای ریشههای پنهان باشد. ناشناسها میتوانند مثل گیاهان کویری، زیبایی را در سکوت پرورش دهند و از کمبود توجه، خلوتی بارور بسازند؛ خلأ نه، بلکه فضایی برای تنفس بدون قضاوت.