ناشکری و گناه

ناشکری در برابر نعمت‌های خدا؛ این احساس سنگین از کجا می‌آید؟:

در روان‌شناسی، «خطای تأیید خود» باعث می‌شود آدم‌ها اشتباهاتشان را بزرگ‌تر از داشته‌هایشان ببینند؛ مغز انسان برای بقا، به‌طور طبیعی به کمبودها و خطاها حساس‌تر است تا نعمت‌ها. در الهیات اسلامی، یأس از رحمت خدا خودش گناه کبیره محسوب می‌شود، چون رحمت را در مقیاس انسانی محدود می‌کند. بنابراین، همین حس ناشکری می‌تواند پرده‌ای باشد که مانع دیدن رحمت تازه می‌شود.

راهکار:

این حس سنگین ناشکری، برخلاف ظاهرش، نشانه‌ی بیداری قلب است؛ آدمِ کاملاً غافل هرگز از خودش نمی‌پرسد «چه کردیم؟». پس می‌شود به‌جای ماندن در چرخه‌ی سرزنش، همین پرسش را به یک تمرین کوچک تبدیل کرد: سه نعمتی که امروز بی‌صدا از کنارشان رد شده‌ایم را بنویسیم و برای هرکدام یک جمله بگوییم.