نارضایتی از سرنوشت

تلاش بی‌ثمر در برابر شانس و اقبال:

سرنوشت بد نوشت:

احساس آویزان بودن بین خواسته و واقعیت:

شاید باور کنید یا نه، این دقیقاً همان «ناهماهنگی شناختی» است: ذهن ما از دو باور متناقض (واقعیت ناخوشایند و آرزوی برآورده نشده) رنج می‌برد. جالب است که تحقیقات نشان می‌دهد آدم‌هایی که پذیرش فعال (نه انفعالی) دارند، این شکاف را کوچک‌تر می‌بینند. سوال: آیا راهی برای تبدیل «آویزان بودن» به یک «تاب خوردن آگاهانه» وجود دارد؟

راهکار:

این حس «آویزان بودن» ریشه در شکاف بین انتظار و واقعیت دارد. روانشناسی مثبت‌گرا تمرین «قدردانی روزانه» را پیشنهاد می‌کند: هر شب سه چیز کوچک که امروز خوب پیش رفت را بنویسید. این کار به تدریج توجه مغز را از کمبودها به داشته‌ها تغییر می‌دهد.