قدر همدیگر را بدانیم؛ دنیا دو روزه است:
در روانشناسیِ سوگیری عاطفی، مغز انسان از دست دادن یک پیوند را تقریباً دو برابرِ لذتِ همان پیوند پردازش میکند؛ برای همین «نبودن» بعد از یک قهر ساده، ذهن را تا سالها درگیر حسرت میکند. این جمله عامیانه در واقع نسخهای از مکانیزم بقا برای حفظ پیوندهای انسانی است. آیا این ترس، عشق را عمیقتر میکند یا آزادش را میگیرد؟
راهکار:
این توصیه در واقع نسخه عاطفی «زیانگریزی» است: آدمها بعد از جدایی، درد را عمیقتر از لذت حضور به یاد میآورند. پس شاید بهجای ترس از دست دادن، این جمله را اینطور بشنویم: رابطه امن جایی است که مجبور نباشی هر لحظه از نبودن بترسی.