غمگین ترین لحظه: خداحافظی با کسی که دوستش داری:
دانشمندان علوم اعصاب دریافتهاند که بخشهای مغز فعال در طرد اجتماعی (مثل قشر کمربندی قدامی) دقیقاً همان مناطقی هستند که در پاسخ به درد فیزیکی روشن میشوند. یعنی «دل شکستگی» یک استعاره نیست، یک واقعیت عصبی است. جالب اینجاست که شدت این درد مستقیماً با عمق دلبستگی رابطه دارد – هرچه بیشتر وابسته باشی، سوختگی عصبی عمیقتر. آیا این غم از فقدان آیندهای است که هرگز وجود نداشت؟
راهکار:
این حس تلخ ریشه در قدرت تخیل ما دارد: ما نه برای آنچه بود، بلکه برای آنچه میتوانست باشد سوگواریم. شاید بتوانی این غم را به انگیزهای برای قدردانی از لحظههای باقیمانده تبدیل کنی.