ناپختگی عاطفی

زنگ زدن و فرار کردن؛ رفتار بچگانه در رابطه:

پدیده «زنگ بزن و فرار کن» در روان‌شناسی نوعی بازی کم‌ریسک با ترس و هیجان است؛ مغز نوجوان با ترشح هم‌زمان آدرنالین و دوپامین، اضطراب لو رفتن را به لذت تبدیل می‌کند. در روابط عاطفی هم همین مدار فعال می‌شود: فرد سیگنال می‌فرستد اما ظرفیت پاسخگویی ندارد. جالب اینجاست قشر پیش‌پیشانی مغز تا حدود ۲۵ سالگی کامل نمی‌شود؛ یعنی بخشی از این رفتارها واقعاً ناپختگی عصبی است، نه فقط بی‌ادبی.

راهکار:

این موقعیت مثل اثر زیگارنیک است: کارهای نیمه‌تمام بیشتر از کارهای کامل در حافظه می‌مانند. برای همین زنگ‌های بی‌پاسخ از رابطه‌های کامل ماندگارترند. می‌توانی آن را نه رد شدن، بلکه آزمون بلوغ بدانی؛ کسی که فقط زنگ می‌زند و فرار می‌کند، هنوز آماده گفت‌وگو نیست.