اهمیت پذیرش فراموشی خود:
در روانشناسی شناختی، پدیدهای به نام «نقص حافظه فراشناختی» وجود دارد: انسانها معمولاً فراموشی خود را دستکم میگیرند. مغز برای صرفهجویی در انرژی، اطلاعات کماستفاده را پاک میکند و این روند با افزایش سن شدت میگیرد. نکته جذابتر اینکه یادآوری یک خاطره، خود آن خاطره را تغییر میدهد. پس هر بار که یادت میآید «فراموش میشوی»، درواقع داری نسخهٔ جدیدی از خودت میسازی. آیا این چرخهٔ فراموشی و بازنویسی، هویت ما را ناپایدارتر نمیکند؟
راهکار:
این عبارت یک بازتعریف ظریف از حافظه و هویت است: اگر فراموشی خود را فراموش کنی، درواقع به توهم جاودانگی دچار میشوی. شاید نکته اینجاست که بپذیریم خاطراتمان مثل دود محو میشوند و فقط ثبتشان (نوشتن، عکس، روایت) میتواند اندکی از این فراموشی بکاهد.