ناپایداری آدم ها

انسان؛ تکیه‌گاهی غیرقابل اتکا از نگاه روانشناسی:

مغز ما برای بقا به پیوندهای اجتماعی نیاز دارد، اما قشر پیش‌پیشانی طرف مقابل که مرکز همدلی است، همیشه در دسترس نیست. هورمون استرس کورتیزول حتی صمیمی‌ترین افراد را به فکر حفظ منافع خود می‌اندازد. تکیه‌گاه مطلق، توهمی بیولوژیک است. شاید وقت آن رسیده که تکیه‌کردن را نه حذف، بلکه در شبکه‌ای از افراد کمعمق توزیع کنیم؟

راهکار:

شاید تکیه‌گاه نبودن آدم‌ها دعوتی برای استقلال عاطفی باشد. همان‌طور که ماهیچه‌ها را با ورزش تقویت می‌کنید، تکیه بر خود را هم می‌توانید تمرین کنید. برنامه‌های کوچک روزانه برای تصمیم‌گیری مستقل، مثل انتخاب بدون مشورت، شروع خوبی برای ساختن یک ستون فقرات روانی محکم است.