نامرئی شدن برای عشق

کاش می‌شد نامرئی باشم و همیشه پیشت بمانم:

در روان‌شناسی تکاملی، حسادت مراقبتی نوعی رفتار محافظتی است که با ترشح اکسی‌توسین در پیوند عاطفی تشدید می‌شود؛ اما میل به نامرئی شدن و کنترل نگاه دیگران، همان سازوکار مغزی «نظارت اجتماعی» است که در قبایل کوچک برای بقا به کار می‌رفت. حالا این غریزه باستانی به یک متن عاشقانه تبدیل شده است. آیا این عشق است یا غریزه قلمروطلبی؟

راهکار:

این تصویر از عشق، از منظر روان‌شناسی به «دلبستگی اضطرابی» نزدیک است؛ جایی که احساس امنیت فقط با تحت نظر داشتن معشوق معنا می‌شود. در اسطوره‌ها هم خدایان عاشق برای محافظت، معشوق را پنهان یا نامرئی می‌کردند. شاید جذاب‌تر از نامرئی بودن، نامرئی شدنِ ترسِ از دست دادن باشد.