چرا آدمها از آنچه فکر میکنید نامردترند؟:
در روانشناسی به این «خطای خوشبینیِ ادراکی» میگویند: مغز برای بقا، دیگران را بهتر از واقعیت میبیند. آزمایش میلگرام نشان داد ۶۵٪ افراد عادی تا مرز برقگرفتگیِ دردناک به دستور ادامه میدهند، چون اطاعت از قدرت، حس «مرد بودن» را تقلید میکند. نامردی بیشتر یک مکانیزم بقای جمعی است، نه نقص اخلاقیِ فردی. آیا جامعه به ما یاد داده که مراقبت را «ضعف» و بیاعتمادی را «مردانگی» بنامیم؟
راهکار:
شاید نامردی دیگران از جنس ذاتشان نیست، بلکه از سقف تحملشان است؛ آدمها در سختیها تصمیم نمیگیرند، فقط ظاهر میشوند. تعبیر «نامرد» را با «دستنیافتنی» عوض کن تا تصویرت از آدمها واقعبینانهتر شود.