شعر تنهایی و دل دیوانه از صائب تبریزی:
در روانشناسی، «خودگفتاری درونی» بخش جداییناپذیر آگاهی است. مطالعات نشان میدهد که افراد خلاق (مانند شاعران) گفتگوی درونی غنیتری دارند. صائب قرنها پیش این مکانیسم را «نامهبری دل» نامید. جالب اینجاست که در سکوت شب، مغز شبکه پیشفرض خود را فعال میکند و همان «دل دیوانه» فرصت حرف زدن پیدا میکند. آیا تا حالا به جای شکایت، جواب آن نامهها را دادهای؟
راهکار:
«دل» اینجا یک استعاره از ناخودآگاه است. شاید بهتر باشد بهجای شکایت، همان نامهها را بخوانی: گاهی جواب سوالهایت در میان خطهای خودت پنهان است.