نامههایی که خوانده نمیشوند؛ راهی که دیده نمیشود:
یک حقیقت روانشناختی جالب: مغز انسان وقتی پیامی را میفرستد و پاسخی نمیگیرد، دوپامین (هورمون پاداش) ترشح نمیکند و در عوض کورتیزول (هورمون استرس) بالا میرود. این دقیقاً همان مکانیسمی است که باعث میشود آدمها در روابط یکطرفه معتادِ انتظار شوند. جالبتر اینکه نادیده گرفته شدن فعالانه (ignoring) از نظر عصبی شبیه طرد فیزیکی است. آیا واقعاً «راه نشان دادن» وقتی کسی چشمهایش را بسته، معنا دارد؟
راهکار:
شاید سکوت طرف مقابل خودش واضحترین جواب است: «نه» نه به خاطر ندانستن راه، بلکه به خاطر نخواستن. شاید وقت آن رسیده که نامهها را برای کسی بنویسی که دفترچه خاطراتت را با اشتیاق باز میکند.