نامه در دست جنازه؛ تصور مرگ از نگاه نویسنده:
در روانشناسی به این پدیده «سوگ پیشدستانه» میگویند: وقتی ذهن از قبل سناریوی فقدان را شبیهسازی میکند تا آماده باشد. جالب است که در این متن، نویسنده خود را در نقش مرده میبیند، نه سوگوار. این یعنی جدایی از خود؟ یا شاید تلاشی برای دیدن عشق دیگران از بیرون قاب؟ در ادبیات کهن هم «نامه به دست مرده» نماد حسرت ناگفتههاست. سوالی برای شما: آیا تا به حال برای کسی که زنده است نامهای نوشتهای که انگار مرده؟
راهکار:
این متن یک سناریوی فرضی از مرگ را روایت میکند که انگار نویسنده دارد واکنشهای عزیزانش را از بیرون تماشا میکند. یک نگاه تیزبینانه: گاهی اوج تنهایی آنجاست که خودت را سوگوار خودت تصور میکنی، چون کسی نیست که واقعاً برایت سوگواری کند. اگر این حس را میشناسی، شاید وقتش رسیده به کسی که اهمیت میدهی بگویی «هنوز زندهام».