چرا بعضیها فقط وقت ناراحتی یادت میافتند؟:
پژوهشها در روانشناسی اجتماعی نشون دادن آدمها موقع غم بیشتر سراغ کسی میرن که «امن» باشه، ولی موقع شادی سراغ کسی میرن که فکر میکنن اعتبار یا جایگاهش بالاتره. یعنی نالهکردن پیش تو اغلب معیار صمیمیت نیست؛ معیار «هزینهی پایینِ تخلیه» است. آیا تا حالا دقت کردی برای کدوم آدمها فقط غمت رو بردی؟
راهکار:
شاید اونها تو رو فقط جای امن برای تخلیه غم میدیدن، نه جای شریکشدن در شادی. این یعنی نقش تو «مخزن ناله» بوده، نه دوستِ شادیساز. اگر دنبال رابطهی متقابل هستی، ببین کجای این معادله سهم خودت بوده که اجازه دادی فقط غمهاشون رو بگیری.