ناله بی‌اثر

فریادی که به جایی نمی‌رسد؛ یغمای جندقی:

جالب است بدانید: پژوهش‌های نورولوژی نشان می‌دهد وقتی کسی فریاد می‌زند، مغز شنونده بخش آمیگدال را فعال می‌کند که مسئول پردازش خطر است. اما اگر مغز شنونده قبلاً به تکرار فریاد عادت کند، آن بخش خاموش می‌شود – یعنی «گوش اگر گوش تو» نباشد، حتی سیستم عصبی هم ناله را نادیده می‌گیرد. آیا شبکه‌های اجتماعی امروز این عادت‌زدگی شنیداری را تشدید نکرده‌اند؟

راهکار:

این بیت را می‌توان به «اثر تماشاگر» (Bystander Effect) در روان‌شناسی تشبیه کرد: هرچه جمعیت بیشتر باشد، احتمال کمک کمتر می‌شود. شاید ناله‌ت نه به گوش ناشنوا، که به گوش جمعیتی برسد که هرکس فکر می‌کند دیگری فریاد را می‌شنود.