ناخدا و دل

شعر دلتنگی: ناخدای من و طوفان جدایی:

واقعیت جالب: در روانشناسی به این «خطای هزینهٔ غرق‌شده» می‌گویند – انسان‌ها به رابطه‌ای که در آن سرمایهٔ عاطفی کرده‌اند حتی وقتی طوفان می‌شود چنگ می‌زنند. اقیانوس‌شناسان می‌گویند ماهی‌ها در طوفان به عمق می‌روند، نه به سطح. شاید دل هم باید غرق نشود، غواصی کند. تا حالا شده در طوفان عاطفی تصمیم بگیری به جای کشتی، غواص باشی؟

راهکار:

این شعر تصویری از وابستگی به کسی است که در بحران تو را تنها گذاشته. شاید بازنویسی آن با تغییر زاویه دید (مثلاً «من ناخدای خودم شدم») بتواند حس توانمندی را جایگزین ناامیدی کند.