ناگهان پنجره پر از شب شد؛ شعر کوتاه و نمادین:
آیا میدانستید چشم انسان در تاریکی مطلق (بدون هیچ منبع نوری) حدود ۳۰ تا ۴۵ دقیقه طول میکشد تا به حداکثر حساسیت برسد؟ به این پدیده «انطباق با تاریکی» میگویند. پنجرهای که ناگهان از شب پر میشود، در واقع یک تغییر ناگهانی در روشنایی است که سیستم بینایی را شوکه میکند. جالب اینجاست که در آن لحظه، مغز برای تفسیر تصاویر به تخیل و خاطرات قبلی متکی میشود. آیا این همان لحظهای نیست که شاعر از آن میگوید؟
راهکار:
اگر این مصرع را شروع یک داستان کوتاه تصور کنیم، میتوان ادامه داد که آن شب چه رازی را در خود پنهان کرد؟ تاریکی گاهی آغوشی برای پنهان شدن یا فرصتی برای دیدن ستارههاست.