وقتی میگوییم عیبی ندارد اما پر از نقص است:
آیا میدانستید مغز انسان برای کاهش اضطراب ناشی از تضاد میان گفتار و واقعیت، بهطور ناخودآگاه «تنظیم ترجیح تطبیقی» انجام میدهد؟ یعنی بعد از گفتن «عیبی نداره»، واقعاً شروع میکند به باور کردنش – حتی اگر عیبها فریاد بزنند. این همان مکانیسمی است که در روابط سمی، افراد را سالها در انکار نگه میدارد. سوال تاو: آیا تا حالا پیش آمده بعد از گفتن «مشکلی نیست»، به خودت بگی «چرا گفتم؟»
راهکار:
این جمله یادآور پدیدهی روانشناختی «ناهماهنگی شناختی» است: وقتی مجبوریم بین باور درونی و رفتار بیرونیمان سازش کنیم. شاید گفتن «عیبی نداره» در آن لحظه راهی برای حفظ آرامش بوده، اما حالا وقت آن است که به خودت اجازه دهی نقصها را ببینی و بر اساس آن تصمیم بگیری – نه اینکه فقط تحمل کنی.