دل بستن به یک نفر که دلش با خیلیاست؛ نشانهی عشق یک طرفه:
پدیدهای در روانشناسی به نام «اثر کمیابی» وجود دارد: وقتی کسی را مطلوب دیگران میبینیم، ارزش او در چشم ما بیشتر میشود. اما این یک تلهی ذهنی است. تحقیقات نشان داده افرادی که به دنبال عشق واقعی هستند، اغلب از طرف مقابل انتظار تعهد یکسان دارند، نه توزیع احساسات روی چند نفر. عجیب است که این جمله دقیقاً همان الگوی «فرد نامتقارن» را توصیف میکند – جایی که ارزش تو با تعداد رقبایت سنجیده میشود، نه با عمق ارتباط. سوال اینجاست: آیا حاضریم برای چنین رابطهای انرژی بگذاریم؟
راهکار:
تحقیقات روانشناسی میگوید «اثر متقابل جذابیت» باعث میشود ما جذب کسانی شویم که به ما توجه میکنند، اما گاهی الگوی جذب معکوس عمل میکند. شاید ارزشش را داشته باشد که ببینیم چرا به سمت کسی میرویم که توجهش تقسیم شده است؟