نابودی بدون عزیزان

نابودی بدون عزیزان؛ مقایسه‌ای با خورشید:

از نظر نوروبیولوژی، درد طرد شدن اجتماعی و از دست دادن عزیزان، دقیقاً همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را در مغز فعال می‌کند. بدن ما واقعاً این فقدان را به‌عنوان یک زخم عمیق پردازش می‌کند. آیا این مکانیسم بقا، گاهی ما را در دام وابستگی مطلق اسیر می‌کند؟

راهکار:

این نگاه، شدت وابستگی عاطفی را نشان می‌دهد. شاید مفید باشد که به این فکر کنیم: آیا نبود یک فرد خاص واقعاً به معنای نابودی «همه چیز» ماست، یا فقط پایان یک فصل و شروع فصلی دیگر با درس‌هایی جدید؟