تنها عامل نابودی عشق یک زن: مردی که دوستش دارد:
بر اساس پژوهشهای عصبشناسی، در عشق رمانتیک، کورتکس جلوی پیشانی (مرکز منطق) کمفعال و مرکز پاداش (هسته اکومبنس) شدیداً تحریک میشود. به همین دلیل، معشوق تبدیل به تنها منبع تأیید و ترشح دوپامین میشود. نابودی عشق توسط او، فقط فقدان یک فرد نیست؛ یک فروپاشی سیستم پاداش مغزی است که علائم ترک اعتیاد را تداعی میکند. آیا این وابستگی، ضرورتی زیستی-تکاملی است یا میتوان آن را بازنویسی کرد؟
راهکار:
زیبایی تراژیک عشق دقیقاً در همین شکنندگی آن است. این آسیبپذیری، نشانه ضعف نیست، بلکه گواهی است بر شجاعت زیستن با تمام ریسکهایش. شاید رهایی در این باشد که بپذیری عشق امانتی است که به دیگری میسپاری، نه داراییای که از دست میدهی.