ناباوری فراموشی

وقتی فراموش کردن مثل پنجمین فصل سال غیرممکن است:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «پارادوکس انتخاب» داریم: هرچه گزینه‌ها بیشتر، رضایت کمتر. اما اینجا پارادوکس دیگری است: هرچه شرایط فراموشی را غیرممکن‌تر توصیف می‌کنید، بر شدت حضور آن در ذهن تأکید می‌شود. آیا این یک تله‌ی ذهنی نیست که خودمان برای خودمان می‌سازیم؟

راهکار:

می‌توان این متن را بازنویسی کرد: هرچه فراموشی را غیرممکن‌تر تصویر می‌کنی، در واقع داری عمق حضور او را در ذهنت فریاد می‌زنی. شاید این تناقض خودش زیباترین اعتراف است.