انتظار برای اتفاقی که هیچوقت نمیافتد؛ چرا همیشه در انتظاریم؟:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهند مغز هنگام «انتظار پاداش» دوپامین بیشتری ترشح میکند تا هنگام دریافت خود پاداش؛ یعنی سیستم پاداش، نه برای رسیدن، بلکه برای انتظار طراحی شده. پس این حس که همیشه منتظر چیزی محال هستیم، ممکن است یک خطای تکاملی نباشد، بلکه سوختی باشد که ما را زنده نگه داشته است. سؤال این است: اگر انتظار خودش هدف باشد، آیا هنوز «بیهوده» است؟
راهکار:
شاید این انتظار برای رسیدن به آن چیز نیست؛ شاید خودِ انتظار راهی است برای زنده نگه داشتن تصویری از آینده که به ما معنا میدهد. گاهی معنا در خودِ آرزو کردن است، نه در وقوع آن.