ناامید نشدن از رحمت

از در خانه حسین ناامید برنمی‌گردی؛ توسل برای دلشکستگان:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند دعا و نیایش به درگاه یک شخصیت بخشاینده، فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را تا ۳۰٪ کاهش می‌دهد و با ترشح دوپامین، احساس سبکی و امید ایجاد می‌کند. درست مانند دارونمایی که ذهن برای التیام زخم‌های روحی خودش می‌سازد. آیا تجربه‌ای مشابه این آرامش را در لحظه‌ی گفتن «یا حسین» حس کرده‌اید؟

راهکار:

از نظر روان‌شناسی، عمل توسل و گریه برای یک شخصیت مقدس مانند تخلیه هیجانی و بازیابی امید عمل می‌کند. حتی در فرهنگ‌های غیرمذهبی، مراجعه به نمادهای رحمت، احساس گناه را کاهش می‌دهد و مغز دوپامین ترشح می‌کند. شاید گریه‌هایت در این مسیر، نوعی خودشفقتی عمیق باشد که ذهنت برای بقا انتخاب کرده.