ناامیدی در خانواده

از بچه بابایی تا ناامیدترین عضو خانواده:

مطالعات نوروساینس نشان می‌دهد که مغز نوجوان برای تطابق با واقعیت، مدارهای پاداش را بازتنظیم می‌کند و همین باعث افت شدید دوپامین در مواجهه با ناامیدی‌های روزمره می‌شود. این پدیده «کاهش خوش‌بینی» نام دارد و در ۸۰٪ انسان‌ها رخ می‌دهد. سوال: آیا می‌شود این افت را با تغییر محیط جبران کرد؟

راهکار:

این حس تلخِ تبدیل شدن از کودک امیدوار به عضو ناامید خانواده را می‌توان با «چرخش روایت» بازتعریف کرد: به جای «ناامیدترین عضو»، خودت را «عضو واقع‌بین خانواده» بنام. این تغییر برچسب، قدرت انتخاب را به تو برمی‌گرداند.