ناامیدی در بزرگسالی

رویاهای کودکی که در بزرگسالی ناپدید شدند:

مغز انسان در دوران نوجوانی دستخوش «هرس سیناپسی» می‌شود و حدود ۴۰٪ از ارتباطات عصبی مرتبط با تخیل و رؤیاپردازی را از دست می‌دهد. این فرآیند طبیعی، خلاقیت آزادانهٔ کودکی را مهار می‌کند تا تمرکز بر واقعیت‌های بقا بیشتر شود. آیا می‌توان دوباره آن مسیرهای عصبی را با تمرین فعال کرد؟

راهکار:

این احساس را می‌توان به‌عنوان مرحله‌ای از رشد دید: رویاهای کودکی شاید شکل عوض کنند، نه لزوماً نابود. مثلاً همان انرژی رؤیاپردازی را می‌توان به اهداف جدید و واقعی‌تر تبدیل کرد.