پایان تلخ داستان: نه قصه قشنگ، نه پایان:
از نظر روانشناختی، مغز انسان تشنه پایانبندی مشخص است. نداشتن پایان زیبا میتواند 'اثر زیگارنیک' را فعال کند: ذهن مدام به داستانهای ناتمام بازمیگردد. به همین دلیل تراژدیهای بزرگ هرگز فراموش نمیشوند. آیا پایانهای ناتمام ماندگارترینها هستند؟
راهکار:
در نبود پایان زیبا، شاید ناتمامی خود یک پایان واقعی باشد؛ زندگی گاهی در همین نرسیدنها معنا مییابد.