وقتی قول‌های الکی اعتماد را می‌شکنند:
تحقیقات نشون داده که مغز انسان وعده‌های داده‌شده رو مثل قراردادهای کتبی پردازش می‌کنه و شکستن اون‌ها دوپامین رو کاهش می‌ده و کورتیزول رو بالا می‌بره. جالبه که کودکان زیر ۷ سال هنوز توانایی تشخیص وعده‌های غیرواقعی رو ندارن و هر بار امیدوار می‌شن. این الگوی رفتاری در بزرگسالی می‌تونه به «نابینایی انتخابی» نسبت به نشانه‌های دروغ تبدیل بشه. سوال: آیا تا حالا شده که یه قول الکی رو از روی ناچاری باور کنی چون حقیقتش برات سنگین‌تر بود؟
راهکار:
این حس رو می‌شه به یه زخم روانی تشبیه کرد که با هر وعده‌ی بی‌پایه عمیق‌تر می‌شه. شاید وقتشه به جای تمرکز روی کسی که قول داده، روی مرزهای خودت کار کنی: چه چیزهایی رو دیگه باور نمی‌کنی؟