وقتی ناجی خودش طناب دار می‌شود:
این دقیقاً همون «پارادوکس قهرمان» در روانشناسی اجتماعیه: هرچه بیشتر به یک نفر قدرت نجات دادن بدی، احتمال اینکه اون قدرت به ابزاری برای نابودیت تبدیل بشه بیشتر میشه. مطالعات نشون داده آدم‌ها در موقعیت‌های قدرت مطلق، تا ۷۰٪ بیشتر دچار «فساد ادراکی» میشن و ناخودآگاه به جای نجات، دیگران رو به سمت خودشون می‌کشونن. این یه مکانیزم دفاعی تکاملیه: کسی که قراره نجاتت بده، باید کنترل مطلق داشته باشه، و کنترل مطلق همیشه طناب دار میاره. سوال اینجاست: آیا ما ناخودآگاه دنبال ناجی‌ای می‌گردیم که خودمون می‌دونیم آخرش ما رو خفه می‌کنه؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک تجربه تلخ بیرون اومده. شاید بهتر باشه به این فکر کنی که آیا واقعاً اون شخص «قرار بود» نجات‌دهنده باشه یا خودت این نقش رو بهش دادی؟ گاهی ناامیدی واقعی از جایی میاد که توقع بی‌جایی داشتیم.