چرا هرچی میخوایم نمیشه؟:
در روانشناسی به این وضعیت «شکاف بین خودِ واقعی و خودِ آرمانی» میگویند؛ کارل راجرز معتقد بود رنج انسان از همین فاصله میآید. جالبتر اینکه مغز پس از رسیدن به هدف، سطح دوپامین بهسرعت به خط پایه برمیگردد و آرزوی بعدی ساخته میشود؛ پدیدهای به نام «تردمیل لذتگرایانه». به همین دلیل رضایت نه در برآورده شدن همه خواستهها، بلکه در انتخاب خواستههای همسو با ارزشهاست. اگر همهچیز طبق خواستهات پیش میرفت، باز هم چیزی برای خواستن باقی میماند؟
راهکار:
این متن پارادوکس پذیرش و اعتراض را نشان میدهد؛ از یک سو میگویی نرسیدن به همه آرزوها طبیعی است، اما از سوی دیگر وقتی هیچ خواستهای محقق نمیشود، احساس بیعدالتی میکنی. شاید مسئله برآورده شدن آرزو نیست، بلکه نبود حتی یک نشانه از پیشرفت است. ذهن بین «انتظار منطقی» و «نیاز به معنا» گیر کرده است.