چطور رفیق واقعی رو از الکی تشخیص بدیم؟:
تحقیقات روانشناسی نشون میده که مغز انسان ذاتاً تمایل داره روابط سطحی رو عمیق تعبیر کنه (پدیده «سوگیری خوشبینی در دوستی»). یعنی ما معمولاً میزان وفاداری دیگران رو ۳۰ تا ۴۰ درصد بیشتر از واقعیت تخمین میزنیم. این خطای شناختی باعث میشه بعد از شکست، احساس کنیم همه رفیقها الکی بودن. درحالی که شاید اونها از اول هم رفیق واقعی نبودن، فقط ما نخواستیم ببینیم. چه معیار عینیای برای سنجش رفاقت داری؟
راهکار:
این حس آشناست. شاید ارزش رفاقت نداشتن، اما سوال اینجاست: آیا خودت هم معیارهای درستی برای انتخاب رفیق داشتی؟ گاهی ما آدمها رو بر اساس نیاز لحظهای انتخاب میکنیم، نه ارزشهای بلندمدت. دفعه بعد، قبل از صمیمی شدن، ببین طرف تو بحران چطور رفتار میکنه.