تناقض انگیزه: وقتی دلیل ادامه دادن ناامیدت میکند:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «تعارض رویآوری-اجتناب» وجود دارد: وقتی یک هدف واحد هم جذاب است هم دافعه دارد، مانند چراغی که در تاریکی تنها امیدت است ولی همان چراغ تو را به سمت پرتگاه میکشاند. این پارادوکس اغلب به «واماندگی آموختهشده» میانجامد، جایی که حیوان یا انسان بین فشار دادن اهرمی که هم غذا میدهد هم شوک الکتریکی، گیر میکند. مغز در این شرایط دوپامین پاداش را با کورتیزول تهدید مخلوط میکند و فرد دچار فلج تصمیمگیری میشود. جامعه «تاو»! چطور از این باتلاق بیرون میآیید؟
راهکار:
این تجربه در واقع زنگ خطری از مغز است: وقتی تنها دلیلت برای ادامه، خودش منشأ ناامیدی است، یعنی آن دلیل یک «لنگر روانی» معیوب است که تو را در یک حلقه باطل نگه میدارد. ذهن انسان به اشتباه، ادامه را با وفاداری به آن دلیل اشتباه میگیرد. گاهی رها کردن آن دلیل، تنها راه نجات است، نه ادامه دادن.