دوست داشتن از دور و ناامیدی از نزدیک شدن:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد «توهمات مثبت»—یعنی کمی ایدهآلسازی شریک زندگی—کلید خوشبختی در رابطه است، اما وقتی فاصله کم میشود، این حباب میترکد. پدیدهای که به «فروپاشی خیالپردازی» مشهور است و ریشه در فاصله بین تصویر ذهنی و واقعیت عینی دارد. آیا اصلاً عشق بدون فاصله ممکن است یا همیشه به یک پرده نیاز دارد؟
راهکار:
وقتی از دور دوست داریم، در واقع تصویری خیالی از طرف مقابل میسازیم که با واقعیت فاصله دارد. نزدیک شدن یعنی روبرو شدن با یک انسان واقعی، با همه نقصها. شاید ناامیدی حاصل شکسته شدن آن تصویر است، نه خود طرف مقابل. جرات دوست داشتن از نزدیک، یعنی پذیرفتن همین واقعیت.