ناامیدی از عشق دوم

عشق اول و این باور که قلب فقط یک بار عاشق می‌شود:

از نظر علم اعصاب، عشق اول یک «الگوی عصبی مرجع» در مغز می‌سازد. ترشح دوپامین و نوراپی‌نفرین در اولین تجربه آنقدر شدید است که سیستم پاداش مغز تا ابد هر عشق تازه را با آن مقایسه می‌کند، نه به خاطر کمبود احساس، که به خاطر ردپای قدرتمند حافظهٔ هیجانی. اینطور نیست که قلب فقط یک بار عاشق شود، مغز تنبل ماست که تنبلی مقایسه را انتخاب می‌کند. سوال: اگر عشق اول کامل نبود، چرا مغز آن را طلایی می‌بیند؟

راهکار:

اگر فکر می‌کنی عشق بعدی فایده ندارد، شاید به این خاطر است که هنوز با نسخه‌ی قدیمیات از عشق زندگی می‌کنی. عشق اول تو را ساخت؛ عشق دوم، نسخه‌ی جدید تو را نشان می‌دهد.