حسرت ناشناخته ماندن آدمهای ایدهآل:
پدیدهای به نام «سوگیری ایدهآلسازی» وجود دارد: وقتی کسی را کم میشناسیم، مغز ناخودآگاه نقاط خالی را با بهترین فرضیات پر میکند. تحقیقات عصبشناسی نشان داده این فرایند با فعالشدن مرکز پاداش همراه است. بعد از شناخت واقعی، همان مرکز پاداش خاموش و احساس ناامیدی جایگزینش میشود. آیا بهتر نیست به جای حسرت، بفهمیم هر انسانی ترکیبی از خوب و بد است؟
راهکار:
این حس آشناست چون مغز ما برای بقا، ناشناختهها را ایدهآل میکند. اما حقیقت این است: هر آدمی لایههایی از نور و سایه دارد. شاید به جای حسرت ناشناختگی، بهتر است یاد بگیریم آدمها را با همه پیچیدگیشان بپذیریم.