مژده دیدار

مژده دیدار یار و امید به وصال:

از نگاه روانشناسی، انتظار کشیدن برای یک پاداش، ترشح دوپامین را در مغز افزایش می‌دهد و گاهی لذت انتظار از خود دیدار شیرین‌تر است. شاعران پارسی‌گو ناخودآگاه این سازوکار را در بند بند اشعارشان به کار گرفته‌اند تا مخاطب را در اوج شوق و امید نگه دارند. مغز ما طوری طراحی شده که «مژدهء دیدار» را پاداش اصلی بداند. آیا شما هم تجربه‌ای دارید که انتظارش از خود اتفاق لذت‌بخش‌تر بوده باشد؟

راهکار:

شعر، انتظار را از رنجی منفعل به چشمه‌ای از خلاقیت بدل کرده است. در ادبیات فارسی، «انتظار» نه یک خلأ، که فرصتی برای خلق معنا و هنر است. اگر امروز در انتظار چیزی یا کسی هستی، شاید بتوانی آن را همچون شاعران، به موتور محرک نوشتن، ساختن یا حتی یک تغییر کوچک تبدیل کنی.